AOVENDSTILTE


Het was niet vake zuk zacht weer

en minder nog zo stille

as toen wij mekaar met oonze haanden

- onverschillig op de baanke liggend -

aamperan raakten en het was al zo late.



Wij wussen altmet niet meer

hoe het was, dat het zo wezen kun.

Wij wussen ok niet of wij iender dachten.

Of wij zo dichte bij mekaar waren

as wij zaten.



Der fietste een man veurbij -old- die oons zag,

die naor oons zweide en vaste dacht:

Ok al zo old en dan zo dichte bij mekaar nog

as wij zaten.

Wij zagen het en wij lachten zachte.



Alles went, allent was de fietser neudig ,

dat die zee,

wat veur oons vergeten leek.

VLUCHTPLANNEN


Asof ze –dwars deur soorten hen – een ofspraak

emaakt hebt over de route, zo raost ze

deur mien tune, de veugels.



Ze vliegt met zoveule haost over de stoelen,

tussen de takken deur, links – rechts wiekend

zonder zölfs, haoste botsings.



Daor, waor ze stille valt hebt ze een bulte te doen:

Fluiten, eten, pochen, een veurspel speulen.

Zij weet dat het weer mei is eworden.



In volle gaank weer naor de hoogste takke,

stille as an de stamme eklunken.

Veugels hebt zoveule zinvols te doen.

MOMPELEND WATER


In dit landschap fluistert gemis in het riet.

Het water mompelt mee.

Dat ik je mis, huilt in almaar verse regen

buienhuiver, zo ver ik kan zien.



Is het omdat wat misging niet te achterhalen is?

Is mijn verlies daarmee voor eeuwig vastgelegd?



In dit landschap wordt het gras niet gemaaid.

Groeit tot rottende hoogtes.

Ik zet mijn koffie met zeewater

voor tranensmaak.